Nieuwsbrief Juli 2017

Nieuwsbrief no. 4   juni  2017

Beste vrienden van Care for Brazil,

Eind 2016 heeft u ons jaarlijks magazine ontvangen, maar inmiddels is er weer genoeg gebeurd, dus….tijd voor een nieuwsbrief !

Eerst een belangrijk bericht voor onze adoptieouders:

Over de kerstkaarten, die u steeds eind van het jaar of begin van het nieuwe jaar ontvangt, het volgende: omdat deze kaarten vaak pas rond november aankwamen (vanuit Brazilië meegenomen), krijgen velen van u soms pas in februari of maart de kerstkaart, met foto en vertaalde brief van uw adoptiekind. De brief moet nl. hier eerst vertaald worden, de actuele foto wordt erbij gedaan (tijdens ons bezoek aan Brazilië genomen van het adoptiekind) en dan pas wordt het opgestuurd naar u. Ook is het vaak moeilijk om op tijd – dus rond oktober/november – van elk kind (het gaat om bijna 600 kinderen) een actuele foto te maken. Soms is bv. een kind net vertrokken, en zijn we dus te laat met het maken van een foto, anderzijds komt het voor dat het ‘nieuwe’ kind pas aankomt nadat wij weer terug zijn in Holland.

Wat echter noodzakelijk blijft, is dat u jaarlijks altijd op de hoogte wordt gehouden van ‘het wel en wee van uw adoptiekind’ en tevens willen we ervoor blijven zorgen dat u (ook jaarlijks) een actuele foto van uw adoptiekind krijgt.

We hebben daarom het volgende besloten:

  1. U blijft elk jaar uiteraard een kerstgroet van ons ontvangen,
  2. n van de medewerkers in Brazil heeft nu een fototoestel aangeschaft. In de loop van het jaar wordt er dan van elk kind een foto gemaakt (vertrekt deze eerder, dan krijgt u uiteraard spoedig bericht hierover).
  3. Per kwartaal zijn er een of twee internaten waar de brieven worden geschreven en de foto’s worden gemaakt. Zo komt toch elk adoptiekind eenmaal per jaar aan de beurt.
  4. Samen met een (vertaald) briefje van uw kind, ontvangt u dan steeds in de loop van het jaar post van uw adoptiekind.

Zo hebben we de tijdsdruk van rond de Kerst weggehaald en ontvangt u toch elk jaar een bericht van uw adoptiekind, met een actuele foto.

Voor nu houdt dat in, dat u – indien u het nog niet heeft ontvangen – nog wel een vertaalde brief met foto krijgt, binnen afzienbare tijd. Dit is echter wel een brief van 2016. De volgende keer hopen we dan ‘synchroon’ te lopen.

We hopen dat u begrip hebt voor onze situatie en mochten er nog vragen zijn, dan kunt u ons altijd bellen of mailen.

Ik, Henk Meerman, (ondergetekende) zal van 11 juli tot 11 augustus weer in Brazilië zijn. Ik zal dan, zoals gebruikelijk, de kinderhuizen gaan bezoeken, met medewerkers spreken en ze bemoedigen en nagaan welke projecten er gestart kunnen worden. De economische situatie is nog steeds slecht in het land. U zult begrijpen dat de armen daar het meest onder te lijden hebben en vooral de kansarme kinderen zijn de dupe. Sommigen hebben geen geld meer om brood te kopen en zelfs geen meel, dus zij kunnen het ook niet meer zelf gaan bakken. Gelukkig kunnen we nog al onze internaten financieel ondersteunen en elke maand de salarissen van de (32) medewerkers betalen.

Ik kom enkele keren per jaar in Brazilië, (vroeger heb ik er een aantal jaren gewoond met mijn gezin en daardoor spreek ik de landstaal: Portugees) en ik realiseer me dat het echt belangrijk is, dat we deze kansarme kinderen blijven opvangen: elke dag krijgen ze van ons de aandacht die ze nodig hebben: ze genieten van het zingen, het eten, de lessen die ze krijgen, de verhalen uit de Bijbel, de saamhorigheid en ook van de liefde die ze altijd weer ontvangen van onze medewerkers. We mogen hen – voor de momenten dat ze bij ons zijn – ook steeds een stuk veiligheid bieden. Velen hebben dat  nodig, omdat ze dat vaak thuis niet krijgen: soms is vader aan de drugs of moeder is ziek en, als wij ze niet opvangen, heb je kans dat ze over straat gaan zwerven. Sommigen wonen in een uitgesproken criminele wijk, waar veel agressie is en drankmisbruik. Er zijn ook kinderen bij die opvallend stil zijn en bv. niet goed kunnen verwerken, wat ze thuis meemaken. Gelukkig is er contact met het maatschappelijk werk, als dat nodig is. En tevens hebben onze medewerkers vaak gesprekken met  de ouders of verzorgers van de kinderen. Zo hebben we een zekere sociale controle en kunnen we betrokken blijven bij de situatie van de kinderen. Belangrijk blijft de financiële adoptie van de kinderen, en we zijn uiteraard alle adoptieouders zeer dankbaar: zonder uw hulp kunnen wij deze kinderen niet opvangen en begeleiden.  Wel hebben we nog te weinig ouders die een kind (financieel) steunen. Ik doe hierbij dus een beroep op al degenen die dit lezen om adoptieouder te worden of, indien zij dit al zijn: dit verzoek aan anderen door te geven. 

In de Amazone, in het dorp Lábrea, staat ons grootste semi-internaat. We willen u daarom graag iets over de geschiedenis van dit internaat vertellen:

Jaren geleden voelde voorganger Geraldo (inmiddels overleden) een roeping voor de Amazonas. In ongeveer 25 jaar tijd is er met vallen en opstaan, teleurstelling en weer opnieuw beginnen, een semi-internaat van ruim 160 kinderen tevoorschijn gekomen, samen met een Evangelische Gemeente die elke week vol zit met kinderen.

Samen met de Heer is het ons gelukt. Was er strijd…..ja! Maar door alles heen is er toch iets tevoorschijn gekomen dat meer dan de moeite waard is voor de mensen van Lábrea. God legt in ieder van ons een visie neer. De vraag is wel: “wat doen we ermee ? Laten we ons tegenhouden door strijd en teleurstellingen of gaan we door?” Deze eenvoudige voorganger Geraldo, die ongeletterd was en alcoholist totdat hij tot bekering kwam, is voor ons een groot voorbeeld van wat God door mensen heen kan en wil doen.

God wil ons allemaal gebruiken. Voorganger Geraldo in Lábrea, en wij hier in Nederland op kantoor, in de kringloopwinkel, als bestuurslid of vrijwilliger: om geld bij elkaar te brengen zodat mensen als voorganger Geraldo het werk kunnen uitvoeren. De kracht ervoor en de richting waarin, wordt vooral bepaald door gebed. Maar we zijn allemaal een radertje in een groot werk. De één helpt de zending in Pakistan, de ander in Roemenië en u misschien in Brazilië. Lábrea is één van de vele plaatsjes midden in het Amazonegebied van Brazilië. Er wonen zo’n 40.000 mensen die bijna allemaal erg arm zijn. Toen ik er de laatste keer was, en met de kleine open vrachtwagen door het dorp heen reed, werden we van verschillende kanten toegezwaaid: vooral door veel ouderen die nu hun kind(-eren)  op het semi-internaat hebben, maar zelf als kind ook ooit op dat internaat zaten. In veel gezinnen kennen niet alleen de kinderen, maar ook hun ouders dus de verhalen uit de Bijbel. Ze kennen ons semi-internaat als een veilige plek, waar gezongen en gebeden wordt, waar ze de mooie Bijbelse verhalen horen, kunnen spelen en leren. Door al die jaren heen hebben we veel ‘goodwill’ gekweekt in dit ver afgelegen dorpje in de Amazone.

Laten we hopen en bidden dat we dit werk nog heel lang daar mogen voortzetten, samen met u.

Wat onze projecten betreft: langzamerhand krijgen we meer steun, zodat ik in juli, als ik in Brazilië kom, in ieder geval kan starten met de reparatie van het dak van het logeergebouw in Lábrea. Tevens zijn er nu financiële mogelijkheden om daar een nieuw stenen klaslokaal te gaan bouwen, met toiletruimte en een goede keuken, die niet inbraakgevoelig is (er is nu al verschillende malen ingebroken, omdat het huidige houten gebouw te zwak is en er makkelijk in te komen is).

Ook is er nu geld beschikbaar gesteld voor enkele kleinere projecten, zoals voor het opknappen van de toiletruimtes in Barbacena en voor een nieuw dak in St. Cruz. We kunnen nu zelfs een overkapping gaan plaatsen over de binnenspeelplaats  van de crèche in Sao Joao del Rei (als de zon er op staat kunnen de kinderen er niet spelen, omdat het te warm is). In juli ga ik me verder oriënteren op al die projecten en hoop dat ze spoedig uitgevoerd kunnen worden.                                                                                                            Een mooi project is onlangs al gestart, het project PAZ: hierbij is in ons semi-internaat in São João del Rei een opvang gerealiseerd voor baby’s. Vooral door de inzet van Frida Struik  (die ons ondersteunt bij het adoptieprogramma) was daar genoeg geld voor ingezameld en 1 mei jl. Is Frida persoonlijk naar Brazilië gegaan, om dit project te openen. Ze vertelt hier zelf het volgende over:

Vorig jaar november ging ik samen met onze zoon Anderson naar Brazilië om de semi-internaten van Care for Brazil te bezoeken. (We zijn al lange tijd nauw betrokken bij Care for Brazil). Ik had toen ook een bijzonder gesprek met Luis en zijn vrouw Christine, (Luis is eerstverantwoordelijke van de OSFA, de Braziliaanse stichting die door Care for Brazil wordt ondersteund). Ze hadden het toen over de noodzaak om een dagopvang voor baby’s op te zetten (naast al het werk dat er al gedaan wordt in onze semi-internaten en in het kinderdorp). Wat zou het mooi zijn, dacht ik toen, als we kansarme baby’s kunnen opvangen. Wat voor ons op dat moment echter onmogelijk leek, werd mogelijk gemaakt door God: Mede dankzij de sponsors, konden ze in Brazilië al in januari 2017 van start gaan met de verbouwing. En afgelopen april ben ik, samen met onze jongste dochter Nadine naar São João del Rei gegaan (de plaats waar het project opgezet is) om de laatste voorbereidingen te treffen. Onder andere werd samen met een groep mensen de sponsorloop (12 km) van “40 MM”, een van de sponsors van het baby project, gelopen.  Maar het was ook echt bijzonder om het ‘BabyCreche PAZ’-project officieel te openen: een nieuwe dagopvang voor baby’s van kansarme moeders/gezinnen, wat past in de visie van Care for Brazil : “Gods liefde uitdragen in Woord en daad”. Maar het was, is en blijft een stap in geloof en vertrouwen. God onze Vader heeft ons meerdere malen bevestigd: als wij een stap in geloof doen en Hem vertrouwen, dan zal Hij voorzien. En dat heeft Hij gedaan. Ik bid het nieuwe baby Project ‘PAZ’ Zijn Vrede en Vreugde toe in elk opzicht. En dat het tot zegen mag zijn voor vele jonge leventjes, als parels in Gods Hand”.                                    

Tot zover: Frida Struik.

Daarnaast willen we gaan bekijken, of we ook straatkinderen kunnen gaan opvangen. Zoals ik al zei neemt de armoede toe en dus ook het aantal straatkinderen. Wij bedoelen de Straatkinderen die echt van de straat leven. Kinderen voor wie de straat, meer dan hun familie, hun echte thuis is. Het gaat dus ook om kinderen die niet echt thuisloos of wees zijn: centraal staat dat ze leven in een situatie waarin er geen bescherming voor ze is en geen opvoeding door verantwoordelijke volwassenen. De kinderen van de straat dus.
Dat zijn de kinderen voor wie de straat hun ‘thuis’ is. Ze  werken, eten, wonen en slapen op straat. Het zijn de kinderen die volstrekt op zichzelf zijn aangewezen. Het contact met hun familie is veelal verbroken. Vaak zijn ze begonnen met werken op straat voor hun familie, maar zijn thuis mishandeld of waren het zat hun zelf verdiende geld nog langer thuis af te moeten geven. Ze proberen op straat geld te verdienen, maar wanneer dit niet lukt moeten ze voor hun dagelijkse levensonderhoud al snel vervallen tot stelen, drugshandel of prostitutie.

We zijn dus aan het onderzoeken hoe we een aantal van deze straatkinderen kunnen gaan opvangen. Omdat we in São Gonçalo (boven Rio de Janeiro) al een eigen terrein hebben, waar we ook een groepje kinderen permanent opvangen (sommigen van hen leefden hiervoor ook al vaak op straat), lijkt het ons zinvol om na te gaan of daar ook een aantal straatkinderen kunnen worden opgevangen. In juli, als ik in Brazilië kom, zal uiteindelijk pas goed duidelijk worden of dit project goed opgezet kan worden. We gaan eerst beginnen met het verstevigen van de muur rondom ons terrein in São Gonçalo en met het opknappen van één van de gebouwen (waar de kinderen dan zullen gaan wonen).

In de Bijbel staat (1 Corinthiërs 16 vers 1,2): “Wat de collecte voor de heiligen betreft, moet u de richtlijn volgen die ik aan de gemeenten in Galatië gegeven heb: laat ieder van u elke eerste dag van de week naar vermogen iets opzij leggen. Dan hoeft er bij mijn komst geen geld meer te worden ingezameld”.

Het was gebruikelijk in de gemeenten waar Paulus langskwam, dat zij wilden bijdragen in de nood en behoeften van de armen, onder andere in Jeruzalem.

Op dezelfde manier is Care for Brazil namens u in Brazilië bezig met het ondersteunen van en zorgen voor de meest noodlijdende groepen in die samenleving daar. Vooral waar het betreft de kinderen van deze gezinnen zien wij de opdracht van Christus om een helpende hand uit te steken. Het is soms wel eens frustrerend, dat er altijd veel meer nodig is. Je komt soms van die schrijnende gevallen tegen waar je wat aan zou willen doen. Als er geld voor beschikbaar was. Dat doet vaak pijn. Onze medewerkers zoeken naar middelen en wegen om toch nog die steun te geven die recht doet aan ons gevoel van ‘christelijke naastenliefde’.

Het idee is, dat u een manier bedenkt om wat te sparen, wat weg te leggen voor deze mensen. Sommigen doen regelmatig hun wisselgeld in een potje, dat doet geen aanslag op je huishoudbudget en toch kan dat aardig oplopen. Het saldo van dat potje zou u dan over kunnen maken als gift voor de Braziliaanse armen. ‘Noodfonds’ zullen we het noemen (in deze Braziliaanse crisistijd). Anderen willen er misschien iets voor doen (of laten). Bewust iets besparen om dan het uitgespaarde bedrag aan het noodfonds te geven. Zie hiervoor de ingesloten acceptgirokaart.

Alvast bedankt voor uw medeleven.

Namens de directie, ons bestuur en alle medewerkers in Nederland en Brazilië willen wij u heel hartelijk bedanken voor uw hulp en gebed.  Gods rijkelijke zegen toegewenst !

Henk Meerman,

(Directeur Care for Brazil).

Let wel: we zijn verhuisd, ons postadres is gewijzigd in:

H.Meerman
Nic. Beetslaan 30
2985 VG Ridderkerk

Emails: hmeerman1@gmail.com of info@careforbrazil.nl  Mobiel:06-34775126.